Om over na te denken……of juist niet:

“Wil je gelijk of wil je geluk ?”

Moederhart

Heb er lang over getwijfeld of ik deze blog wel zou schrijven.
Hij zou misschien niet zo goed kunnen vallen bij mensen zonder kinderen, bewust of onbewust kinderloos, en dat begrijp ik heel goed.
Toch besloten om het te schrijven omdat “het geschreven wil worden”……

Soms, heel soms denk ik wel eens:

“Had ik maar geen kinderen gekregen”…..

Deze woorden vragen natuurlijk om een uitleg.
Deze woorden komen vanuit een diepe, zeer diepe laag, op een diepe laag van zielenpijn.
Deze woorden zeggen niet, het kind is mij tot last.
Deze woorden geven aan dat mijn moederhart wel eens bloedt.
Het bloedt omdat mijn kind lijdt.

Als moeder wil je je kind beschermen tegen pijn, verdriet, gemis, misbruik, angst, tegenslag…….dat gaat je natuurlijk nooit lukken. Het kind gaat z’n eigen weg, met z’n eigen processen , met z’n eigen mensen om zich heen. Dat “weet ik”. Het kind wijst óns zelfs vaak de weg door ons deze processen te spiegelen, ook dat “wéét ik”.

Maar wat ik soms voel is een hartverscheurende machteloosheid…….
denk aan je kind dat een moeilijke start heeft bij de geboorte en knokt voor z’n leven…..
aan je kind dat gepest wordt,
aan je kind dat misbruikt wordt,
aan je kind met een cognitieve beperking,
aan je kind met een lichamelijke beperking,
aan je kind dat zich “uit de kast worstelt”,
aan je kind dat zichzelf snijdt,
aan je kind dat zichzelf van het leven wil beroven,
aan je kind dat zo moeilijk vrienden kan maken,
aan je kind dat lijdt vanwege haar kinderen,
aan je kind dat gaat scheiden,
aan je kind dat zijn/haar levenspartner verliest,
aan je kind dat (ongeneeslijk) ziek is……..
aan je kind dat gestorven is.

Het lot beslist; diep vertrouwen en overgave kan ik oproepen en ik kan er zelfs met liefde naar kijken……..soms met gemak, maar soms moet ik het uit mijn tenen halen……en soms dan schreeuwt mijn moederhart het uit……
Kost wat kost had je het kind dit allemaal willen besparen…….
Wij moeders overleven dit wel, zoals zoveel (oer) moeders ons zijn voorgegaan.
Als we uitgehuild zijn, hervinden we onze kracht weer, blijven we dichtbij ons zelf…..en steunen we onze prachtige mooie lieve kostbare wezentjes weer op hun levenspad en vieren samen met hen de mooie gebeurtenissen……..

met een gelukkig moederhart

To be continued,

Liefs Esther

Let it go…..zingt Elsa het uit in de film Frozen……ze is er helemaal klaar mee. Maar helaas voor Elsa is haar zus Anna er helemaal niet klaar mee……

 

 

Loslaten het is zo’n trendy woord.

Als iemand “gedoe” heeft, met name door een ander, roept de omgeving al heel snel “moet je loslaten”….

Loslaten is niet hard en stoer roepen “ik ben er helemaal klaar mee”, “ik laat het los” en dan vervolgens het ’s nachts niet kunnen slapen. Of de hele dag een knagend/wringend gevoel in je buik hebben. Dan heb je niet écht los gelaten.

Loslaten; zo makkelijk gezegd, vaak zo moeilijk om te doen.

Waarom?…..Omdat loslaten in veel gevallen juist in eerste instantie niet de beste oplossing is. Het “gedoe” heeft een functie; ga er door heen; doorleef het; leer er iets van….misschien lost het wel iets op, wat je nooit had verwacht. Het “gedoe” is er niet voor niks. Belangrijk is dat JIJ ZELF bepaalt wanneer je iets loslaat. Wanneer JIJ eraan toe bent! Niet je omgeving, geen enkele therapeut, geen enkele cursus……alleen jij. Jij houdt vast zolang jij dat wilt…….

Jij bepaalt wanneer je die geliefde loslaat…….die niet altijd zo goed voor je is.

Jij bepaalt wanneer je jouw partner loslaat……..die jullie gezin mee de diepte in trekt.

Jij bepaalt wanneer je je kind loslaat……..dat eigenlijk zelfstandig een proces moet aangaan.

Jij bepaalt wanneer je je ouder loslaat……..ondanks dat jullie relatie teleurstellend is.

Jij bepaalt wanneer je die baan loslaat…….die niet meer bij je past.

Jij bepaalt wanneer je die vrienden loslaat……..die toxisch voor je zijn.

 

En al dit mag je zonder schaamte of schuld gevoel doen, en vooral zónder uitleg te geven aan de buitenwereld.

 

Als het moment dat je écht wil loslaten dan toch is aangekomen dan VOEL je dat. Dan is het tijd om een stap te zetten. Een hele belangrijke stap……écht loslaten met of zonder hulp. Afscheid nemen en vanaf een afstand er met liefde naar kijken. Dan is er rust in je lijf, je hoofd, je hart en zeker in je ziel.

DAN KLOPT HET…..

 

En Elsa…………maar goed dat Anna nog niet toe was aan loslaten….het was ploeteren voor beiden, hele gevechten vonden nog plaats maar uiteindelijk overwon de liefde…..

Sprookjes zijn de mooiste metaforen van onze innerlijke wereld 🙂

To be continued,

Liefs Esther

 

 

 

 

***Boekentip***

 

“En de kinderen scheiden mee………”

 

 

Voor ouders en kinderen die hulp kunnen gebruiken bij een echtscheiding.

Het boek hoort bij Het Zandkastelen programma.
Het Zandkastelenprogramma is een programma dat bedacht is door M. Gary Neuman en Patricia Romanowski.
In verschillende staten in de USA wordt dit programma verplicht ingezet bij echtparen die willen gaan scheiden. De echtscheiding wordt pas officieel uitgesproken als ze aan Het Zandkastelen programma hebben meegedaan. Strak plan mijns inziens.
Ook in Nederland wordt Het Zandkastelen programma gebruikt.

Het boek neemt je mee in het proces van een scheiding.
Je komt de volgende items tegen:

• Het ouderschap na de scheiding.
• Hoe kinderen de scheiding ervaren.
• Inzicht in alle levensfasen van een kind en hoe het kind op deze leeftijd een scheiding ervaart. (0 -17 jaar)
• Tips over hoe je op deze verschillende leeftijden een scheiding het beste uit kunt leggen.
• Wat te doen als je als ouders veel ruzie maakt.
• Wat het betekent als de andere ouder dan ook daadwerkelijk gaat verhuizen.
• Hoe om te gaan met gezag en de omgangsregeling.
• Het ouderschap in een éénoudergezin.
• Omgaan met veranderingen na de scheiding.
• Een nieuwe geliefde.
• Het stiefgezin.

Het boek is mi uitermate geschikt. Het bevat namelijk niet alleen theorie maar ook leuke activiteiten die je rondom dit thema samen met je kind(eren) kunt doen. Zoals, woordspelletjes, koken, bakken, lezen, rollenspellen, knutselen. Het is niet nodig dit hele boek te lezen. Je kunt er specifieke hoofdstukken uit nemen.

Het proces van scheiden blijft een emotionele achtbaan met vele verdrietige momenten voor alle partijen. Maar ik weet zeker dat het je kind(eren) leert om zijn/haar gevoelens op een goede manier te verwerken en te uiten.

Persoonlijk heb ik veel aan dit boek gehad. Raad het dan ook iedereen aan. Het mooiste zou zijn als je dit nog samen met je (ex) partner kunt oppakken. Zo niet, dan beter één ouder met kennis en inzicht dan géén ouder.

Liefs Esther

“Kinderen horen na een scheiding bij die ouder te wonen die de andere ouder innerlijk het meeste kan achten”……..

Bert Hellinger  (grondlegger familie opstellingen)